We zijn er bijna, nog 4 weken tot het einde van de zwangerschap. We hadden eerlijk gezegd nooit gedacht dat we zo ver zouden komen. Een dikke 10 weken geleden lag mijn vriendin in het ziekenhuis en had ze weeënremmers en spierontspanners nodig.
Na een paar weken observatie in het ziekenhuis is ze om verschillende redenen ingetrokken bij haar ouders voor de verdere opvolging. Nu is ze terug thuis. Bij mij.
Van de artsen hebben we heel wat verschillende reacties gehad, iedereen heeft zijn mening, maar niemand had gedacht dat we zo ver zouden komen. Een klein raadsel. Het blijft toch iets onvoorspelbaar.
We hebben heel wat stress gehad de voorbije weken en eindelijk kunnen we die gejaagde stress vervangen door een iets gezondere spanning en stress. Pas op, juichen doen we nog niet, maar we hebben toch iets meer ruimte om de ademen.
Als het goed blijft gaan zijn we binnen dit en vier weken met ééntje meer hier thuis. Haar bedje en andere spulletjes staan alvast klaar.
De meter, mijn zus, die dit weekend voor 3 maanden vertrokken is naar Equador, heeft alvast haar cadeau binnengedaan.
Reacties
Paul
13 oktober 2009
Een mirakel! Pater Damiaan is overal de laatste tijd. Ik stel daarom voor dat de naam iets in de trant van Damiana of Dulle Mina of zo wordt ;-)
Maar alle stekheid op een gokje, ik ben zeer blij voor jullie. Hopelijk komt er binnenkort een gezonde derde telg in jullie gezinnetje!
Marijke en Steven
13 oktober 2009
Dag Enid en Stijn,
we zijn héél blij voor jullie dat die 36 spannende weken eindelijk om zijn.
We hebben het heel vaak over jullie gehad als we thuis uit de lift kwamen. Het was altijd zo stilletjes... We zijn dan ook heel blij om te horen dat je terug thuis bent Enid!
Nu is het nog even volhouden... Doe dat nog goed he meid!
Wij duimen alvast nog wat verder!
Groetjes
de buren
Nieuwe reactie inzenden